تبعیدی
شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟ چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟ خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!
نوشته شده در یکشنبه ۳٠ آبان ۱۳۸٩ساعت
٧:٠۳ ب.ظ توسط دانیال تبعیدی نظرات () |
| Design By : Night Skin |
درباره من اگر خواسته باشید ... زندگی ام را رنگی دیگر زده ام ... هرچند سرد ... هر چند ... بی روح ! راستش را بخواهید ... زندگی ام را اینگونه دوست تر دارم ... هرچند لال ... هر چند خاموش !! دل نگرانی هایم اگر به خیر ختم شود ... و دلشوره هایم اگر از هیچ باشد ... دستانم اگر به گرمایی پناه گیرند ... و دلم اگر به آرامشی قرار یابد ... عاقبتم اگر سپیدتر باشد و روزگارم اگر بر وفق مرادتر ... اگرهایم اگر پاک شوند و شایدهایم به باید تبدیل ... ملالی نیست ..جز..؟!
